De thuisblijvers
  Tommie (8-6-17)
Het is wel even wennen, weer een jong katje in huis. En niet alleen voor ons ... Chico is er helemaal niet over te spreken. Tommie is bij vlagen een echt vlegeltje. Boeken uit de kast halen, was van de waslijn halen, graven in plantenpotten zijn een paar van zijn minder gewaardeerde acties. Hij vindt het heerlijk om te spelen en heeft een paar keer per dag een drukke bui. Chico probeert dan uit zijn buurt te blijven maar dat valt niet mee. Soms rennen ze samen door de kamer, Chico grommend voorop. Gelukkig slaapt hij ook veel, waarbij hij vaak in een rare houding ligt en ook vaak op zijn rug. Hij ligt het liefst op een van de keukenstoelen en ook wel op de bank, als wij daar zitten.
Hij vindt het leuk om ons in huis te volgen en in de gaten te houden wat we allemaal doen. Hij heeft het stokje van Chico overgenomen bij het koffer inpakken als we op reis gaan. Hopelijk zal hij, als hij wat groter is, dat ook doen met het uit de tuin verjagen van andere katten. Op dit moment doen wij dat zelf, aangezien Chico daar geen zin meer in heeft. Tommie heeft (voor het raam) al een aantal pogingen gedaan om de grote siamees te verjagen, maar die is niet onder de indruk van zijn dikke staart en opgezette rug.
Naast drukke buien en periodes van diepe slaap zijn er ook meerdere knuffelmomenten per dag, als Tommie dat even voor elkaar kan krijgen. Geschikte momenten zijn 's ochtends in bed en 's avonds op de bank. Hij probeert ook echt wel toenadering bij Chico te zoeken. Soms liggen ze op een klein afstandje van elkaar op de bank; hij moet wel gepaste afstand houden.

Chico (17-5-5, 3-1-18) 
Wat een boef, deugniet! Een wel heel levendig katje dat veel moest leren. Hij was in staat muizen te vangen, ze levend mee in huis te nemen en ze daar los te laten. Dan hebben we het nog niet over de vele levende kikkers en vogeltjes die hij naar binnen bracht. De kikkers kwamen er altijd goed van af maar de jonge vogeltjes lieten meestal een klein bloedbad in de kamer achter (gelukkig hebben we tegels en geen vloerbedekking). Vreemde katten uit de tuin jagen, kreeg hij niet helemaal onder de knie. Hij is een tijd in opleiding geweest bij zijn vriend Pats en keek goed wat die allemaal deed. Eerder rende hij hard weg als het te spannend werd, maar op een gegeven moment ging hij af en toe zelf achter een vreemde kat aan en had Pats het nakijken.
Chico hield heel erg van onze tv; zowel van er voor en op liggen als er naar kijken. Zijn favoriete programma was Springwatch van de BBC, vooral als er vogeltjes in beeld kwamen. Tot zijn grote teleurstelling kochten we een flatscreen en sindsdien richtte hij zijn aandacht op de stereo. Vanaf dat plekje kon hij, al duttend, de kamer ook goed in de gaten houden. Ook al werd hij met de jaren wat rustiger, vond hij het af en toe nog heel leuk om achter balletjes aan te hollen. Haagse hopjes vond hij trouwens ook prima speelgoed! Als wij op het punt stonden om op reis te gaan, had hij dat altijd snel door. Hij vond het niet leuk maar kwam altijd wel even helpen met het inpakken van de koffers.
Al heel lang had Chico een bultje aan de bovenkant van zijn linkervoorpoot en op een gegeven moment werd dat groter. Toch maar even laten checken; het is verwijderd en bleek gelukkig niet kwaadaardig. Chico heeft wel een hele tijd met een grote kale plek rondgelopen. Inmiddels is de stereo geen slaapplaats meer; die begaf het en we hebben een nieuwe gekocht. Tja, tegenwoordig zijn die apparaten een stuk kleiner. Hij heeft nog wel een paar pogingen gedaan om op de tv te liggen. Dan stond de tv aan als we thuiskwamen. Gelukkig heeft hij die pogingen gestaakt.
Het laatste jaar was hij erg kieskeurig qua eten. We deden er van alles aan om hem aan het eten te houden. In eerste instantie viel hij flink af maar op een gegeven moment leek zijn gewicht stabiel. Totdat hij diarree kreeg. Eerst kon de dierenarts geen oorzaak vinden en was het vermoeden dat hij chronisch ontstoken darmen had. Helaas sloeg de prednisonkuur niet aan en bleek bij controle dat hij een tumor in zijn darm had. We hebben helaas afscheid van hem moeten nemen.


Pats (7-5-97, 27-9-16) 
Onze liever-lui-dan-moe-je-weet-wel-rode-theemuts-kater schrok bijnal zijn hele leven echt overal van. Als de deurbel ging zat hij in no time op zolder, aan het alarm van de eerste maandag van de maand heeft hij nooit kunnen wennen, de stofzuiger was een grote vijand en zo af en toe schrok hij van zijn eigen staart. Jaren zag vrijwel niemand hem . . . hij bleef uit de buurt als er bezoek was en men moest ons op ons woord (of d.m.v. een foto) geloven dat we een rode kater hadden. Maar de katten uit de buurt kenden hem al die jaren wel; als je als kat een bepaalde grens in onze tuin overschreed (en Pats was wakker) dan was je het haasje!!!
Wij als huisgenoten kenden hem natuurlijk goed. Het was een die-hard zonaanbidder, schootzitter en aandachtvrager. En wat was hij verdrietig toen zijn goede vriend Poekie overleed. Ontroostbaar en zwaar beledigd dat we zo'n jong mormel (Chico) in huis haalden. Maar na een paar maanden pruilen, sloot hij toch vriendschap met het jonge katje en zo af en toe liet hij hem zien hoe je vreemde katten dient te benaderen en lagen ze gebroederlijk tegen elkaar aan te slapen. Overigens was hij sinds de komst van zijn nieuwe vriend zeer verbaal aanwezig; hij stak soms hele verhalen af … helaas (of gelukkig) hebben wij hem nooit kunnen verstaan.
Op oudere leeftijd was Pats een magere kater. Nog steeds fel op vreemde katten maar minder angstig voor allerlei andere zaken. Op een bepaald moment vonden we hem toch wel erg hyper, luidruchtig. De dierenarts bevestigde dat Pats sterk was afgevallen en constateerde een snelle hartslag. Uit bloedonderzoek bleek dat hij een overactieve schildklier had. Gelukkig was dat te verhelpen met 2 pilletjes per dag. Die gingen er wel in met een lekker stukje vlees! Pats werd een stuk rustiger maar af en toe nog erg luidruchtig, ook 's nachts. Dat veroorzaakte soms wel wat slaapgebrek bij ons maar Pats had totaal last geen slaapgebrek; hij sliep vrijwel de hele dag. Als hij zijn slaapplek verliet zag je heel goed dat het een oude kat was ... hij was dan stram en moest even opwarmen. Hij kon niet meer springen en kreeg steeds meer moeite met lopen. Toen hij op een bepaald moment bloed in zijn ogen had, besloten we dat het mooi was geweest na meer dan een jaar dokteren.

Poekie (15-5-93, † aug. 2005)
Een mooie, lieve, zwarte kater was hij, onze Poek. Hij beschikte de eerste 5 jaar van zijn leven niet over een tuin en moest dus op een andere manier aan de nodige beweging komen … hij kon in de huiskamer onvermoeibaar achter balletjes aan rennen. Ook met kerstballen wist hij wel raad en hij kon de kerstboom moeiteloos een paar keer om zijn as laten draaien (hij bleef nog al eens in de snoeren van de kerstverlichting hangen).
Met muizen vangen had hij, in tegenstelling tot Pats en Chico, geen enkele moeite; als we er niet snel bij waren, waren ze hap-slik-weg. Helaas bleef dat niet beperkt tot muizen maar wist hij ook enkele hamsterjongen ongezien uit hun kooi te vangen en te verorberen. Zelfs koolmezen op het balkon waren niet veilig. Hij leerde Sjaakie, een klein zwart katertje dat een paar weken bij ons logeerde, door het kattenluik te gaan. Voor Pats, die na 4 jaar zijn intrede deed, was hij een echte broer. Toen we een tuin kregen ging Poekie al snel op ontdekkingstocht en ging er een wereld voor hem open; Pats bleef rustig in de tuin afwachten. Toen Poekie net 12 jaar oud was, kreeg hij acute nierproblemen, werd hij heel erg ziek en stierf hij.